Ocak başından beri bir sürü sevdiğimi kaybettim. Saydım, tam 13 kişi olmuş. Yaprak dökümü adeta... Neredeyse her haftaya 1 ölüm yansımış. Hele de sonuncusu, beni aldı götürdü. Ruhum bir türlü kendine gelemiyor üzüntülerden. Allahtan aralarda bana heyecan veren ufak kıpırtılar var da, yaşadığımı anlıyorum.
Dün, akşam üzeri Arnavutköy’de işimle ilgili bir randevum vardı.
Gittiğim ev, minimal dekore edilmiş, ama çok hoş bir aurası olan evdi. Kesinlikle inanıyorum, insanlar yaşadıkları evlere ruhlarından bir takım değerler katıyorlar farkında olmadan. Ev giriş katı ve önünde bahçesi olan, denize nazır bir mekandı. Malum, deniz benim vazgeçilmez tutkum ya. Tam yüreğimden vurdu beni. "Allah'ım" dedim, "ne olur benim de denizi her gün görebileceğim bir evim olsun!" Evin içi ve dışı birbiriyle öylesine güzel bütünleşmişti ki, havaya hakim olan “huzur” u hissetmemeye imkan yoktu. Bunda nazik ve bir o kadar içten ev sahibesinin rolü de yadsınamaz mutlaka. Ya da kim bilir, bana yansıyan buydu, bilemiyorum.
Sonra, ben ev sahibesi ile sohbet ederken, yavaş yavaş akşamın hüznü çöktü denizin üzerine... Hüzne inat karşı camlara vuran batan güneşin ışıkları, bir bir yanmaya başlayan ışıklara karıştı gitti. O kadar güzel bir görüntü yansıyordu ki, aklım sulara ve manzaraya takılı kaldı. Öte yandan sohbet de öylesine koyulaşmıştı ki, çıkasım gelmiyordu evden. Paradox bir durum yani...
İşim nihayete erip, dışarı çıktığımda, karanlık iyice çökmeğe başlamıştı. Arabama binip, birkaç metre gittim, ama manzara o kadar güzeldi ki, arabayı tekrar park edip, hafif hafif çiseleyen yağmurda sahil boyu yürümekten alamadım kendimi. Yalnız mı kalmak istedim, kendimle hesaplaşmak mı, bilemiyorum, ama yürümek çok iyi geldi. Yürürken de birdenbire aklıma yıllar evvel, bir Haziran akşamı, Ören sahilinde, çok sevdiğim arkadaşım Semra ile güneş batırışımız geldi. Ihlamur kokularının bizi sarhoş ettiği sahilde oturmuş, güneşin batışına şahitlik ederken, biraz ötemizde berduş bir adamcağız, belli ki hayatın tokadını yemiş bir serseri belki de, elinde rakı kadehi, güneşe karşı kadehini kaldırıp, kendi kendine konuşuyor, “Bat ulan bat, nasılsa yarın gene doğacaksın!” diyordu.
O an kahkahalarla güldüğümüzü hatırlıyorum Gençlik işte! Oysa bazen bize espri gibi gelen sözler, aslında nasıl da gerçeklerin taa kendisini yansıtıyorlar, öyle değil mi sevgili dostlar?
Evet, hayat her gün yeniliklerle tekrar tekrar başlıyor, tıpkı güneşin her gün doğması gibi... Yaralarımızı sararak, acılarımızı unutturarak, yeni umutlara kucak açarak...
Dönme vakti dedim, kendi kendime, hayata, evime, arabamı park ettiğim yere...
Akşamın ince serinliğinde geri dönerken, Kuleli’nin ışıkları yanmış ve Boğaz artık o muhteşem yansımaları ile gecenin koynuna girmeye başlamıştı. Sahil boyu arabamı sürerken, gene ne kadar güzel bir şehirde yaşadığımızı düşünmekten kendimi alamadım.
Güzel İstanbul’um, gecenin koynunda, tüm pisliklerinin üzeri örtülmüş bir şekilde kötülüklere inat, uykuya dalanlara inat, ışıl ışıl parlıyordu gene. Her gece olduğu gibi...
Bir garip Bika...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder