Yıllardır hayatın içinde koşuşturup dururken, hep kafamın gerisinde olup, yapmayı arzu ettiğim ve yaşantım boyunca beni sürekli dürtükleyen iki farklı özlemim vardı. Biri "Yazma İsteği", diğeri ise "Resim Yapmak". Zaman zaman bir yerlere kendimce bir şeyler karaladım, yazdım, çizdim, fırça salladım, ama ne yazık ki hiçbir şekilde bunları arzu ettiğim ölçüde yerine getiremedim. Oysa ki, farkettiğim güzellikleri zaman geldi resmetmek istedim, zaman oldu, yaşadıklarımı, hissettiklerimi, duygularımı kalemimin ucundan sevdiklerime aktarmak.
Alman Lisesinde okurken, nurlar içinde yatsın, yüzü gibi yüreği de güzel bir edebiyat öğretmenim vardı. Değerli yazarımız rahmetli Behçet Necatigil'in eşi Huriye Necatigil. Yazdığım kompozisyonları çok beğenir ve zaman zaman eşine okuttuğunu söylerdi. Rahmetli Behçet Bey bir seferinde yazmayı bırakmamı söyleyen bir not iliştirmişti kompozisyonuma. Ne kadar çok sevindiğimi ve gururlandığımı hatırlıyorum. Bir edebiyat üstadı tarafından beğenilmek o yaştaki bir genç için çok büyük bir motivasyon, takdir ederseniz.
İşte bu blog, yıllardır içimde kıpırdanıp duran bu hasletin özlemini bir nebze olsun gidermek üzere yola çıktığım sanal bir alan. Böylelikle sevgili çocukluk doktorum Sn.Nezihi Onaran'a da yazmak konusunda vermiş olduğum sözü kısmen yerine getirmiş olacağım. Anlayacağınız misyonu tamamen özlemlerimi gerçekleştirme yolunda oluşturulmuş bir blog bu. Egomu tatmin ederken, gördüklerimi, hissettiklerimi, düşündüklerimi vb. duygularımı sevdiklerimle de paylaşabilmek, onların yorumlarını, görüşlerini ve gerektiğinde tenkitlerini alabilmek için kullanabileceğim bir deneyim platformu. O nedenle burada her telden, her konudan yazılar, görüşler ve düşünceler yer alacak.
Değerli görüşlerinizi ve yorumlarınızı merakla bekleyeceğim...
Söz uçar, yazı kalır...
